In memoriam: Dick Meijer (29/7/1945-6/4/2011) 

Kees van Eunen

In de "Twentsche Courant" van 2 juli 1999 stond het volgende korte bericht:

Dick Meijer uit Diever, medewerker van de SLO in Enschede, is gistermiddag onderscheiden met het Verdienstkreuz am Bande des Verdienstordens der Bundesrepublik Deutschland. De onderscheiding werd hem overhandigd in de Duitse ambassade in Den Haag. Behalve leerplanexpert is Meijer voorzitter van de vrijwilligerswerkgroep ’Deutsch macht Spaß’. Samen met collega’s probeert hij leerlingen te interesseren voor de Duitse taal en duidelijk te maken dat het vak veel meer is dan grammatica en woordjes leren.

Het bijna 12 jaar oude bericht zegt niets te veel: als iemand deze onderscheiding verdiende, was het Dick wel. Jarenlang was hij actief voor de werkgroep, ten koste van veel, erg veel vrije tijd. Nooit is hij daarbij op eigen voordeel uit geweest of heeft ’ie het vele werk voor Deutsch macht Spaß op carrièregronden gedaan. De Berlijnse spreuk ’Bescheidenheit ist eine Zier, doch weiter kommt man ohne ihr ...’ is op hem dan ook nadrukkelijk niet van toepassing: Dick was bescheiden, trad op de voorgrond als het moest, maar werkte liever op de achtergrond, zonder poeha, voor het vak waar hij van hield, met mensen die hem lief waren.

In zijn toenmalig dankwoord gaf Dick - en dat typeerde hem - nadrukkelijk aan dat hij de onderscheiding vooral als een eerbetoon aan de hele werkgroep Deutsch macht Spaß zag, waarvan hij nu toevallig de voorzitter was. Iedereen weet: zo’n licht anarchistische vrijwilligerswerkgroep - want dat was en is Deutsch macht Spaß - bijeen te houden en te zorgen dat er een beetje lijn in het geheel zit, vereist van een voorzitter veel liefde voor het werk, diplomatie, vriendschap en vertrouwen. Dick heeft de werkgroep met zachte maar zekere hand leiding gegeven en was ook voor de sectie Duits van Levende Talen en instellingen als het Goethe-Institut Nederland en Duitsland-Instituut Amsterdam een fantastische en uiterst deskundige partner. Hij had het unieke vermogen om de mensen met wie hij werkte, beter: samenwerkte, ook na soms hevige discussies steeds weer de juiste richting op te sturen.

Dick was een echte noorderling. Geboren in het Groningse Sappemeer studeerde hij na z’n HBS-tijd van 1963-1971 Duits aan de universiteit van Groningen – hij was een jaargenoot van schrijver dezes - en haalde daar z’n MO-B. Zoals velen in die tijd gaf hij al tijdens z’n studie les aan verschillende scholen en belandde uiteindelijk op de MAVO/HAVO in het Drentse Diever, waar hij een gewaardeerde en uiterst actieve collega was die al snel ook directietaken op de schouders gelegd kreeg. In z’n personeelsakte stond hierover dat zijn optreden als directielid ‘een verademing’ was. Veel scholen zou je ook nu een Dick Meijer toewensen.

Naast z’n werk voor school was hij een prima sporter die tot op het laatst in met name de volleybalwereld actief is geweest en in Diever allerlei (internationale) toernooien georganiseerd heeft. Dat kwam ons vak overigens ook rechtstreeks ten goede: Dick was bijvoorbeeld de belangrijkste ontwikkelaar van een opzienbarend pakket rond het thema ‘Sport’ waarin de differentiatiegedachte van de toenmalige experimentele middenscholen voor Duits een fantastische en uiterst praktische invulling kreeg. Voor dat soort werk – samenhangend met het oprukken van de communicatieve methodiek in het talenonderwijs - bleek Dick geknipt te zijn. In de bekende brochurereeks “Kommst du mit?” van Deutsch macht Spaß is alles over sport en nog veel meer van hem afkomstig. Geen wonder dus dat hij in 1991 overstapte naar de SLO. Tot genoegen van vele sportieve Dievenaren bleef hij met z’n gezin in Diever wonen.

Als leerplanontwikkelaar barstte Dick pas goed los: hij heeft talloze studies op zijn naam staan maar ook een kast vol lesmateriaal dat zonder uitzondering nog altijd praktisch bruikbaar is. Altijd werkte hij daarbij samen met vertrouwde collega’s. Denk bijvoorbeeld aan het VMBO-pakket ‘Dreisprung’of de filmserie ‘Impressionen von der Grenze’ van Inter Nationes. Daarnaast was hij intensief betrokken bij de ontwikkeling van het bovenbouwpakket van ‘Neue Kontakte’ en stond aan de basis van de beroepsgerichte BB-tak van deze leergang. Waarbij hij – net als z’n collega’s, maar het idee kwam van hem – een groot deel van de royalties aan Deutsch macht Spaß schonk om daarmee weer nieuwe projecten mogelijk te maken. Wat intussen gebeurd is en ook verder gebeuren zal.

Bij de ontwikkeling van het Europees Referentiekader en de daarbij behorende portfolio-ideeën in het Europese vreemde talen onderwijs speelde Dick een centrale rol, vanuit de SLO: hij was – ook nadat hij met fpu was gegaan – één van de belangrijkste adviseurs van de Raad van Europa en was – ook nog toen hij al ziek was – regelmatig op pad daarvoor. Hij kan de verdere zegetocht van het ERK helaas niet meer meemaken, maar overal – ook in Nederland – ligt dit pakket van ‘can do’- beschrijvingen aan de basis van het huidige vreemde talenonderwijs en de bijbehorende leergangen en andere lesmaterialen.

Een warm hart droeg Dick ook toe aan regionale ontwikkelingen: vanaf het eerste begin in 2000 was hij betrokken bij de ontwikkeling en organisatie van euregionale congressen voor Nederlandse docenten Duits en Duitse docenten Nederlands in Kleve en Nijmegen, uiteindelijk resulterend in het nog steeds actieve project “Leren van de buren”. Ook daar wordt hij zeer gemist.

Op 6 april is aan het enorm arbeidzame leven van deze bescheiden, o zo doelgericht werkende, aimabele, oneindig capabele collega en vriend een einde gekomen. Wij zullen ons hem herinneren als een man met grote professionele kennis en kunde, die veel heeft betekend op nationaal en internationaal niveau. Maar iedereen die met hem heeft gewerkt, zal vooral aan hem terugdenken als een waardevol mens, eerlijk, bescheiden en vriendelijk. Het is nauwelijks te bevatten dat Dick, op het moment dat hij langzaam maar zeker meer tijd kreeg voor andere zaken in het leven, ongeneeslijk ziek werd en zo snel is komen te overlijden.

We zijn dankbaar dat we een goed mens gekend hebben en wensen zijn vrouw Ina, zijn kinderen en kleinkinderen veel sterkte met het verwerken van dit nog zo moeilijk voorstelbare verlies.